ما آدم های بی تفاوت بودن نیستیم، آدم های بی خیال شدن

درختان سیبی هستیم که در بهارمان ، آدم ها سبز می شوند، شکوفه می دهند ، از به نظاره نشستن ما لذت می برند ، عاشقانه ترین لحظات زندگیشان را در کنارما شکل می دهند.

در تابستان وجودمان نفسی تازه می کنند ، بارور می شوند،سایه ساز و گرماساز دل هایشان می شویم.

در پاییزمان ، پناهگاه چترهای بارانیشان می شویم

اما

اما در زمستان ما ، حتی کلاغی نیست که  رسم لانه سازی بر بلندای چنارها  را با ما تجربه کند، ما تنها می مانیم در اوج سرمای زمستان ، چون ما چنار نیستیم....