گاهی عملکردهای ما و پیله هایی که به دور خود تنیده ایم ناخواسته ما را به سمت دیر کردن های فراموش نشدنی می کشاند....

و امروز من چقدر برای هستی کوچکی که هیچوقت فرصت نداشتم ببینمش گریستم.
هستی که نمی توان گفت نیستی شد.....
و برای تمامی هستی هایی که تمام مادران از دست میدهند.

نیستی کاستی نیست، کمبود نیز نمی تواند باشد  و حتی محدودیت
نیستی خود نیستی است
 می پنداشتم روزگار معجزه با آمدن آخرین پیامبر تمام  شد ، غلط بود
پنداشتم معجزه کراماتی است که با نذورات به دست می آید ، غلط بود

دیگر چه پندارم؟
معجزه پندار موجزی است که نمی یابمش ، روز گاریست!!!

.................

اگه بزودی اینجا پیدات بشه ، یعنی که منو خوب می شناسی

چقدر زندگیم خالیه بی تو

۷ روزه باورم نمیشه

ازت دلخورم

چطور دلت اومد نیای که ببینمت

۲ ماهه که دلمو به امروز خوش کرده بودم

چطور نفهمیدی که دلم برات تنگ شده

حیفت نیومد، این همه راه اومدییو بدون اینکه همدیگرو ببینیم برگشتی

حالا دیگه معلوم نیست کی بشه که بهانه ای بشه و بتونی بیای تا ببینمت

...................................

چطور تنهایی تصمیم گرفتی که نیای ببینمت؟ تو اجازه نداشتی تنهایی تصمیم بگیری.آخه منم توی این زندگی که برای هم ساختیم یه سهمی دارم

...................................

عیبی نداره اینم جبران دفعات قبل که من تنها تصمیم گرفتم که نبینمت

..................................

مامان گفت دیگه دیدن نداشت که قبلا همدیگرو دیده بودین

من گفتم حتما اثاثیه همرات بوده و نمیشده که بیای

..................................

نمیدونم.اما حتما دلیل قانع کننده ای داشتی که برای من اون موقع قابل توضیح نبود

امروز یه روز کاری بود

اما ساعت از هفت و چهلو پنج دقیقه مدت هاست که میگذره و از تو خبری نیست

.....................

اولین باری که فکر کردم دارم جدی واسه ازدواجم دعا می کنم شب ۱۷ ربیع الاول  یک سال قبل از دانشجوییم بود .یادم میاد همون سالهای اول شب ۱۷ ربیع الاول با بوبچه ها یه امازاده صالح پیش بینی نشده رفتیم که بهممون خیلی چسبید

الان نمی دونم واقعا چقدر جدی بود

ای کاش شب ۱۷ ربیع امسال پیشم بودی

تو به بچه بیشتر نیستی

نامرد ، بی معرفت ، بی غیرت ، بزدل

بقیه اش و بعدا میگم