بهم گفت :اگه  بخوان بزرگترین آرزوتو بر آورده کنن ، چه آرزویی می کنی؟
سکوت کردم.
امسال حتی به اصل آرزو داشتن هم شک کرده ام.و اینکه داشتن چه آرزویی درسته.
چه برسه به اینکه آرزویی داشته باشم!
شاید هم از یه سری آرزوی تکراری کردن خسته شده ام .نمی دانم.

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

حسین مظهره عشقه.
عشق در حین ظاهر شادش ، محتوای غمناکی داره.
عشق در حین ظاهر غمناکش  ، محتوای شادی داره
اونوقت این چه ربطی به نوروز داره!

و هر شب غصه دار به خودم میگم امروز هم آنروزی نبود که می بایست اون هدیه آسمونی که واسم کنار گذاشتیو دریافت می کردم.

***************************************

وقتی از زمان و مکان دور باشی چه فرقی می کنه نوروز بشه یا نه؟

دو سال پيش وقتی از اون پايين بهت نگاه می کردم ، يکی از برنامه های آينده ام را گذاشتم ، آشنايی با تو .

تو و دنيای تو.که فکر می کردم پر از آدم ها و ماجراهاست.

تجربه ای که شايد ديگر هيچ جای زندگيم جای آن نباشد.

و امروز دو سال گذشته و  من اينجايم. اما نه آشنا با تو.

همانقدر غريبه که دو سال پيش بودم.

با اين تفاوت که فکر می کنم  دنيای تو خالی از آدم ها و ماجراهاست.

تو چقدر تنهايی !

سفر برايم هيچ چيز جز دلتنگی ندارد.

اما زندگی به من آموخت:

برای بهتر ديدن عظمت و شکوه هر چيز بايد قدری از ان دور شد.

هرگز مکوش که عشق خود را بازگو کنی.
تنها عشق ناگفته پایدار خواهد بود.
چرا که نسیم ملایم خاموش و ناپیدا می وزد.
من عشق خود را بازگو کردم.
هر چه در دل داشتم باز گفتم با دوست.
لرزان ، ترسان ، سرمازده ، آشفته
اما او از کنار من می رود.
همین که از من دور شد مسافری فرارسید.
خاموش و ناپیدا.
و به آهی او را برگرفت و برد.

اين واسه اينه که خوشحالم چند تا کار جديد ياد گرفتم.

از کوچه شیرازی که پیچیدم ، چشم تو چشم خورشید شدم .به خودم اومدم که یه هفته گذشت.
آخه اولین بار این اتفاق هفته پیش افتاد و حسابی منو تکون داد.
وقتی  طبق  یه  عادت ناکام ، داشتم دنبال سایه   می گشتم ،داشتم تو آسمون ، گنبد امام زاده یحیی رو جستجو می کردم ، تا سلامی بدم ، خلیفه ای که خدا واسه این تیکه زمین گذاشته ...

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

همش چند روز ديگه  به آخر سال مونده ، اما  اونجور که می گفتن نشد ، تو نيومدی .............

چقدر زود گذشت ، آه چقدر زود گذشت!
چقدر زود گذشت روز شکوفه ها
آن روز چقدر بزرگ شده بودی!
چقدر زود گذشت آنروز که 9 سالگی تو را همراه فرشتگان آسمانی هلهله کردیم
آن روز چقدر بزرگ شده بودی!

چقدر زود گذشت آنروز که نام تو را میان اسامی شاگردین مکتب زینب (س) ثبت کردیم
و تو چه سربلند راه فاطمیه را به زینبیه ،
چه نیکو  زینبیه را به علوی
و  چه شایسته علوی را به رضوی پیوند زدی.
آن روز چقدر بزرگ شده بودی!

 امروز چقدر بزرگ شده ای! امروز که بیشتر از چند هزار روز درخشان از آن روز طلایی می گذرد.
روز تولد تو

امروز تو یه تصویر بچه ای را دیدم که روی دیوار خونه شون با گچ عکس یه خورشید و کشیده بود که از پنجره به داخل  می تابید

 بچه خیره شده بو به خورشید گچی
یعنی چی داشت به خودش می گفت ؟
از اینکه تونسته بود خیره بشه به انوار خوشحال بود؟
از اینکه خورشیدش گچی بود و دیوارشون هیچ پنجره ای نداشت غمگین بود ؟
داشت از دیدن نقاشی قشنگی که کشیده بودا حساس لذت می کرد؟
از اینکه به دیوار خونشون یه پنجره هدیه داده بود  افتخار می کرد ؟
یا تو فکر این بود اگه مامانش از راه برسه چه عکس العملی نشون می ده ؟ دعواش می کنه یا تشویق؟

کاری نکنیم که مجبور شیم عذر خواهی کنیم.اینو به یه بچه می گفت.

توی ماشین نشسته ام ، باد به صورتم می خورد و آفتاب
 حوس یه مسافرت از اونائئ  کردم که بدون هيچ دلتنگی يا نگرانی اي، یه راست یه جاده خشک و می گیری و جلو می ری به این امید که به یه سرزمین سبز برسی!

اول صبح بود ،    
سر راهرو وایساده بودیم ، حال و احوال می کردیم که یهو یه صدایی از ته راهرو اومد
سرمونو برگردوندیم طرف صدا
ساره دستشو روی شکمش گرفته بود و به خودش می پیچید
به طرفش دویدیم تا بهش رسیدیم دیگه کاملا روی زمین افتاده بود
نمی دونستم چی کار کنم . دویدم به سمت درها .اما انگار هیچ کی نبود تا صدای منو بشنوه
وقتی برگشتم مجتبی روی زمین زانو زده بود ، شاید اگه دیرتر بر میگشتم حتی دستای ساره توی دستاش بود و یا یرش روی زانواش
چی دارم میگم ، خدایا ! نه اونا خیلی پاک تر و نجیب تر از این حرفا بودن.
ساره به چشمای من نگاه کرد ، چشماشو بست یه قطره اشک از چشمش چکید و از درد از حال رفت
مجتبی دیگه نتونست از جاش بلند شه ، روی زمین خودشو به عقب عقب کشوند و به دیوار تکیه زد
اونم چشاشو بست یه قطره اشک از چشماش اومد  و .. هرگز دیگه چشماشو باز نکرد
اونوقت ، اونقدر نگران ساره بودم که متوجه فاجعه ای که اتفاق افتاد نشدم
نمی دونم کی آمبولانس خبر کرد و چه جوری به بیمارستان رسیدیم
2 ساعت بعد همه دور تخت ساره جمع شده بودن
سر ساره به سمت راست بود
من اولين نفر از سمت چپ کنار تختش ايستاده بودم
چشماشو آروم باز کرد
از سمت راستش شروع کرد
نفر به نفر و یکی به یکی
انگار از بین جمعیت کسی و جستجو می کرد
 می دیدم از هر نفر که می گذشت  بی رمق تر و  چشماش کم سوتر  می شد    
 گفتم که من آخرین نفر بودم
وقتی نگاش به نگاه من افتاد آخرین امیدش هم از دست رفت
باز هم چشماشو بست یه قطره اشک از چشماش اومد
اما این بار مث مجتبی دیگه هرگز چشماشو باز نکرد
برای هر دوی اونا زندگی بدون ديگری امکان نداشت